چهار محرک در چای – بیش از تنها کافئین

4 ماده در چای وجود دارد که می توانند برای ایجاد اثر محرک از سد خونی مغزی عبور کنند. همان کافئین خوب و قدیمی در چای وجود دارد که می توانید آن را از قهوه و نوشابه ها نیز جذب کنید. سپس دو ماده مرتبط با کافئین را داریم، تئوبرومین و تئوفیلین. و سرانجام آمینو اسید منحصر به فردی به نام L تیانین داریم که که تاثیرات بسیار جالبی بر مغز دارد. این مقاله درباره 4 محرک در چای بحث می کند.

چای و قهوه احساس خوب متفاوتی ایجاد می کنند.
یک روز درباره تاثیرات روانی چای و قهوه با دوستم صحبت می کردم. هر دو حاوی کافئین هستند و بنابراین اثر محرکی بر مغز دارند اما موافق بودیم که ماهیت این تاثیرات متفاوت است. دوستم از مقایسه جالبی استفاده کرد: تاثیر ایجاد شده توسط چای مانند این است که مادر ترزا با ملایمت شما را تشویق به انجام کاری کند در حالی که تاثیر قهوه مانند اردنگی خوردن توسط یک افسر نظامی است. پس از این مکالمه مطالعاتی روی چای و نحوه تاثیر آن بر ذهن انجام دادم.
دچار سوء تفاهم نشوید، من قهوه را دوست دارم و اعتقاد دارم سالم است. در حقیقت، دوست دارم آن را نوشیدنی سالم مورد علاقه همیشگی ام بنامم.
اما قهوه قطعا برای من یک جنبه منفی دارد. قهوه افزایش انرژی شدید و خوبی به من می دهد اما اعتقاد دارم گاهی مانع انجام کارهای زیادی می شود زیرا احساس هیجان باعث می شود ذهنم سردرگم شود. اثر محرک مفرط قهوه می تواند مرا وادار به صرف زمان زیادی برای وظایف غیر بهره ور مانند چک کردن ای میل، فیس بوک، خواندن اخبار بیهوده و… کند.
به نظر می رسد که چای کافئین کمتری نسبت به قهوه دارد، به علاوه سه ماده محرک که ممکن است اثر هم افزایی ایجاد کنند.
نتیجه: قهوه افزایش انرژی و اثر محرک قوی تری نسبت به چای به شما می دهد. حتی می تواند آن قدر قوی باشد که بر بهره وری شما تاثیر بگذارد.

کافئین – پر کاربردترین ماده روانگردان جهان
کافئین پرکاربردترین ماده روانگردان جهان است. به نظر نمی رسد که خوب باشد اما دقیقا لازم نیست این طور باشد. قهوه، بزرگ ترین منبع کافئین، بزرگ ترین منبع آنتی اکسیدان در رژیم غذایی غربی است و مصرف آن همراه با مزایای سلامتی متعددی همراه است. دومین منبع کافئین در دنیا چای است که بسته به نوع آن مقدار معتدل تری از کافئین را فراهم می کند. کافئین موجب تحریک سیستم عصبی مرکزی، افزایش هشیاری و کاهش خواب آلودگی می شود.
کافئین چند مکانیزم پیشنهادی دارد که این اعتقاد وجود دارد که اصلی ترین آن جلوگیری از انتقال دهنده عصبی مهاری به نام آدنوزین در سیناپس های مشخصی از مغز است که منجر به اثر محرک خالص می شود. این اعتقاد وجود دارد که آدنوزین در طول روز در مغز افزایش می یابد و نوعی فشار خواب ایجاد می کند. هر قدر آدنوزین بیشتر باشد، گرایش به خواب بیشتر خواهد بود. کافئین تا حدی این تاثیر را برعکس می کند.
تفاوت اصلی بین کافئین قهوه و چای این است که چای کافئین بسیار کمتری دارد. در حالی که یک فنجان قهوه غلیظ می تواند 100، 200 یا حتی 300 میلی گرم کافئین فراهم کند، یک فنجان چای می تواند 20 تا 60 میلی گرم کافئین فراهم کند.
نتیجه: کافئین مانع آدنوزین، یک انتقال دهنده عصبی مهاری که خواب آلودگی را افزایش می دهد، در مغز می شود. چای حاوی کافئین بسیار کمتری است و بنابراین اثر محرک کمتری ایجاد می کند.

تئوفیلین و تئوبرومین
تئوفیلین و تئوبرومین هر دو مرتبط به کافئین هستند و متعلق به طبقه ترکیبات ارگانیکی به نام گزانتین هستند. هر دو تاثیرات فیزیولوژیکی بر بدن دارند. تئوفیلین ماهیچه های صاف در معرض هوا را شل می کند و نفس کشیدن را آسان می کند در حالی که همزمان سرعت و نیروی انقباض قلب را تحریک می کند. تئوبرومین نیز می تواند قلب را تحریک کند اما تاثیر ادرارآور ملایمی دارد و گردش خون را در بدن بهبود می بخشد که منجر به کاهش خالص فشار خون می شود. دانه های کاکائو نیز منبع خوبی از این دو ماده هستند.
با این حال مقدار این مواد در یک فنجان چای بسیار کم است، بنابراین تاثیر خالص آنها بر بدن احتمالا قابل چشم پوشی است. مقداری از کافئینی که مصرف می کنیم به تئوفیلین و تئوبرومین تبدیل می شود، بنابراین هر بار که کافئین مصرف می کنید – به طور غیر مستقیم سطح این دو ترکیبات کافئین را افزایش می دهید.
نتیجه: تئوبرومین و تئوفیلین ترکیبات ارگانیکی هستند که مرتبط به کافئین هستند و در چای به مقدار کم یافت می شوند. آنها بدن را به چند شیوه تحریک می کنند.

L تیانین – آمینو اسید روانگردان با خواص منحصر به فرد
آخرین ماده تا اینجا جالب ترین آنها است. این ماده نوع منحصر به فردی از آمینو اسید به نام L تیانین است. عمدتا در گیاه چای (کاملیا سیننسیس) یافت می شود و می تواند از سد خونی مغزی بگذرد. در انسان ها، L تیانین تولید امواج مغزی به نام امواج آلفا را افزایش می دهد که همراه با کاهش اضطراب است. شاید این دلیل اصلی احساس ملایم تر و متفاوتی است که چای نسبت به قهوه ایجاد می کند.
L تیانین می تواند بر انتقال دهنده های عصبی مانند GABA و دوپامین در مغز تاثیر بگذارد. برخی از مطالعات نشان داده اند که L تیانین، به خصوص به صورت مرکب با کافئین، می تواند توجه و عملکرد مغز را افزایش دهد.
نتیجه: چای شامل آمینو اسیدی به نام L تیانین است که تولید امواج آلفا در مغز را افزایش می دهد. L تیانین، در ترکیب با کافئین می تواند عملکرد مغزی را بهبود بخشد.

چای ممکن است گزینه مناسبی برای کسانی باشد که به مقدار بالای کافئین در قهوه حساس هستند. چای ممکن است به علت L تیانین و تاثیر آن بر امواج آلفا در مغز، برای کسانی که نیاز به تمرکز برای مدت زمان طولانی دارند انتخاب بهتری نسبت به قهوه باشد. من به شخصه وقتی چای (در مورد من چای سبز) می نوشم حس خوبی دارم. احساس آرامش می کنم متمرکز هستم و احساس هیجان مفرطی را که قهوه ایجاد می کند ندارم. اما آن تاثیر انگیزشی قوی قهوه، آن اردنگی را که پس از نوشیدن قهوه غلیظ به من دست می دهد احساس نمی کنم.
روی هم رفته، اعتقاد دارم هر دوی چای سبز و قهوه مزایا و معایب خود را دارند. برای من، وقتی با کامپیوتر کار می کنم یا مطالعه می کنم چای بهترین انتخاب است در حالی که برای فعالیت های بدنی مانند ورزش در باشگاه قهوه مناسب تر است.
منبع خبر : http://authoritynutrition.com/stimulants-in-tea
  • 04 مهر 1397
طراحی سایت : رسانه گستر © 2002 - 2020